Hij was het eerst in de aanbieding: dhr. Troost, Ted, toch?, haptonoom bij Nederlands topclub Feyenoord. Wat lacherig werd er over zijn functie gedaan, zo herinner ik mij. Een praatgrage begeleider van spelers die in de selectie moeilijk deden, waren of moeilijkheden ondervonden vanwege de grote druk die nu eenmaal met de hoge verwachtingen van de buitenwacht gepaard gaan. Fans noemen we die buitenwacht tegenwoordig.
De klassiekers vliegen ons om de oren in deze dagen. En dan heb ik het praatprogramma op NPO1 van vanavond na de afgang van de gedoodverfde kampioen nog niet eens gezien. Woudenstein als de plaats waar reuzen gedood worden. AZ weer vol in the picture nu een soortgelijk scenario zich voordoet. Feestende fans overal in het land en vooral op de zitjes in de Kuip, want nu kon er toch echt niets mis gaan. En toch, en HOE?? Nuchtere kijker die ik me verbeeld te zijn bedenkt wat een poel van emoties nu wordt opgeroepen, wat een frustratie nu een uitweg moet vinden, wat een wanhoop zich opbouwt in de komende week. En wat een somma aan gemeenschapsgeld, nu voor niets nog, is aangewend.
De aanblik van herleefd enthousiasme voor het landskampioenschap in de Arena is ook prachtig. Opeens ruikt 020 zijn kans. Slechts één puntje afstand, en nog één wedstrijd waarin de zenuwen beproefd worden. En weer is Ajax lucky: hun spanning is die van het roofdier dat zijn prooi bijna te pakken heeft. Dat denkt niet over falen, maar over halen. De spanning in Rotterdam is die van de achtervolgde prooi, de wetenschap dat het alsnog gruwelijk mis kan gaan. En dat verlamt eerder dan dat de jager opgeeft….
Riante voorsprong en het gevoel dat het succes niet meer kan worden gemist. We kennen dat van een paar competities geleden, toen we 13 punten voor stonden na de winterstop en alsnog in een serie zenuwenwedstrijden de kans verspeelden, ook de prooi van de horde likkebaardende concurrenten.
In onze kring zijn er velen die intens meeleven met wat zich op voetbalgebied in Rotterdam afspeelt. Hun triomf aan de bar schrompelt in naar het vroegere niveau van niet meer mee te tellen…. Laten ze bedenken dat de afgelopen maanden hen een ‘boost’ aan mooie momenten hebben opgeleverd. Hou die herinnering vast, mannen. Er komt een tijd dat aan alle onzekerheid een eind komt met die ultieme explosie na eeeeeeeiiindelijk succes.
Of een haptonoom, ook in onze kantine, enig effect kan hebben weet ik niet. Zondag aanstaande zal de laatste wedstrijd van ons vlaggenschip minder impact hebben dan de spanning aan het grote scherm in de kantine. Ik ga naar ALC. Iemand moet het toch doen… En misschien is die ultieme explosie dan toch ….
Tja, dat is voetbal.
Bockx.